موهایم رو شونه می کنم چقدر صافه بدون اینکه برس لابه لای تارهایش گیر کند و دردم بیاد حالا با دقت همه تارهای موهام رو جمع می کنم و  محکم می بندمشون مدل دنب اسبی حالا هر بار که به چپ و راست نگاه می کنم موهام تکون تکون می خوره شال مشکی و سبز راه راه را می ندازم روی سرم و یک نفس پله ها رو تا پاگرد اول بالا می روم یادمه که توی پاگرد نفس تازه نکردم به خودم توی دلم آفرین می گویم . بالای پله ها یک پیرمرد که انگار می شناسمش منتظرمه قیافه اش شبیه یک نفره اما نمی دانم کیه به سرم فشار می آورم اما یادم نمی یاد خب شونه به شونه هم راه می رویم اما توی شلوغیه ایستگاه گمش می کنم ایستگاه ها رو نمی شناسم با گوشی ام بازی می کنم و یکهو پیاده میشوم بیرون ایستگاه جلوی شمشادهای یخ زده اما سبز یک ساعت مچی زنانه پیدا می کنم و بدون اینکه به صفحه اش نگاه کنم ساعت رو توی جیبم می گذارم نسرین و راضیه و هدی و نسیم توی پیاده رو ۀن طرف خیابان ایستاده اند و من این طرفم دوست ندارم برم پیش آنها دوست دارم دست هایم رو توی جیبر سوئی شرتم پنهان کنم و سرم رو بندازم پایین و قدم هایم رو بشمارم تا خیابون تموم بشه سرم رو می ندازم پایین و با صدای وحشتناک ترمز ماشین از خواب می پرم تشنمه آنقدر که بطری آب کنار تختم رو یک نفس سر می کشم همه تصویر هایی که توی خواب دیدم مثل فیلم از جلوی چشمم رژه می ره بند اون ساعتی که پیدا کردم قهوه ای بود شالی که راه راه های سبز و مشکی داشت و و سوئی شرتم که طوسی نوک مدادی بود لباس اون پیرمرده هم آبی کم رنگ بود که رویش ژیله آبی کاربنی پوشیده بود اینها یعنی چی ؟قبلا هم خوابه اون پیر مرده رو دیده بودم دوباره چشم هایم رو می بندم

طاهره می گه دوست دارم یک تنوعی داشته باشم توی زندگی ام حوصله غرغرهای صد تا یک غازش رو ندارم جعبه نون برنجی هایی که آوردم رو به طرفش می گیرم و یک صفحه ورد دیگه باز می کنم می گه بچه ها بریم فال بعد هم بدون اینکه منتظر جواب مثبت من باشه به مریم زنگ می زنه و یک قرار هماهنگ می کنه خودم هم بدم نمی یاد بروم پنگول خدا حافطی می کنه تا آخر هفته بعد مرخصیه چهار شنبه وقت عمل داره بغلش می کنم و زود با طاهره می زنیم بیرون فالگیره یک مرد حدودا ۴۰ ساله است با صورت صاف و ابروهای پر پشت موهایش هم بلند نیست سیگار هم نمی کشه ورق ها رو ردیف می چیند روی میز فقط باید بگوییم اسم طرفمون چند حرفیه و پوست صورتش چه رنگیه می گم اسمش رو نمی دونم اصلا هم ندیدمش توی چشم هام نگاه نمی کند بعد نمی دونم سر چه قانونی می گه اسمش یا ۵ حرفیه یا ۴ حرفی پوست صورت همه مردهای ایرانی هم سبزه است و شروع می کنه به بافتن و رو کردن ورق ها یکمی می خندیم طاهره و مریم عجیب به حرف هایش ایمان دارند اما من نه نفری ۱۰ تومن پیاده میشویم و سر پایینی خیابان رو تا جلوی ماشین طاهره مسابقه می گذاریم . توی تمام طول راه طاهره و مریم توی هپروتن و من به چهار حرفی و ۵ حرفیه سبزه ای فکر می کنم که قراره با من ازدواج کنه  

دراز می کشم روی تخت از بعد از ظهر تا حالا یک بغض توی گلویم ماندهو بد جوری اذیتم می کنه  می دونم علتش چیه اما دوست ندارم بهش فکر کنم دیگه بسه باید این توده مسخره ای که راه نفس کشیدن و قورت دادن آب گلویم رو بسته رو یک جوری حلش کنم خوشحالم که مامان و بابا رفته اند خونه داداشم حمید هم کاری به کار من نداره بالشم رو بغل می کنم و چشم هایم رو می بندم این طرف جوی من ایستاده ام همان آزیه چاخ با همان صورت گردو موهای بلند و لخت  اون طرف جوی هم باز خودمم با چشم های اشکیو صورت گرد و موهای بلند و لخت  دستم و دراز می کنم تا دست آزیه اشکی رو بگیرم سرم تیر می کشه یخ می کنم و از سرمای خونی که از بینی ام بیرون می یاد از رویا می یام بیرون یک روز خوب می یاد می دونم یک روز که از بغض و اشک تویش حبری نیست دیگه نگران دفعه هایی که خون دماغ میشوم نیستم یک روزی که هم آفتابیه هم ابری منتظر اون روز می مونم .

پ.ن.۱:عطر تنت را

در شیشه های رنگی کوچک می فروشند

و قسم می خورند تازه از آنسوی آب ها آمده ای

قرار نبود وقتی قهر می کنی

اینگونه دلت را به دریا بزنی و بروی

پ.ن.۲:

به تو که میرسند فعل‌ها

می‌شوند ماضی بعید.

 درست مثل برگشتنت

خیلی

خیلی

بعید...